Warhammer RPG Postacie 0 Komentarze

Karl Franz

Karl Franz – fikcyjna postać w uniwersum Warhammer Fantasy, obecny władca Imperium (Cesarz Imperium) i jedna z kluczowych postaci tego świata. Uchodzi za wybitnego męża stanu i dyplomatę, a zarazem utalentowanego wodza oraz wojownika. Jako Imperator Karl Franz I Holswig-Schliestein rządzi państwem ludzi w Starym Świecie, starając się utrzymać jedność rozległego Imperium. Postać Karla Franza pojawia się przede wszystkim w grze fabularnej Warhammer Fantasy Roleplay (WFRP) jako istotny element tła świata i NPC najwyższej rangi, a także w grze bitewnej Warhammer Fantasy Battle oraz w literaturze Black Library osadzonej w tym uniwersum.

Spis treści

Pochodzenie i droga do tronu

Karl Franz urodził się ok. 2470 KI jako jedyny syn Imperatora Luitpolda z dynastii Holswig-Schliestein, rządzącej Reiklandem. Według imperialnych kronik w dzieciństwie cudem uniknął śmierci – podczas podróży przez las Drakwald jego rodzinę zaatakowały zwierzoludzie, lecz na ratunek niespodziewanie przybyły elfy z Athel Loren, ratując młodego księcia przed rozszarpaniem. Po śmierci Luitpolda w 2502 KI Karl Franz został kandydatem do tronu, jednak zgodnie z prawem Imperium korona nie przechodziła automatycznie na potomka – nowego władcę wybierało Kolegium Elektorów. Początkowo wielu elektorów uważało młodego księcia Altdorfu za niedoświadczonego i zbyt młodego do rządów; faworytem wyborów był wówczas doświadczony graf Middenheim Boris Todbringer. W pierwszym głosowaniu Karl Franz otrzymał poparcie zaledwie czterech elektorów, przy ośmiu głosach przeciw i trzech wstrzymujących się (wszyscy trzej elektorzy reprezentujący Kult Sigmara wstrzymali się od głosu). Dzięki zabiegom stronnictwa popierającego Karla (m.in. przy wsparciu zaprzyjaźnionego hrabiego Ostlandu, Maximiliana von Königswalda), a także po udaremnieniu kilku zamachów na jego życie, zdołał on jednak przekonać większość elektorów do swojej kandydatury. Ostatecznie Karl Franz został wybrany niemal jednomyślnie – poparcia odmówił mu jedynie przedstawiciel Ostlandu – i koronowany na Imperatora w świątyni Sigmara w Altdorfie.

Rządy i charakterystyka

Panowanie Karla Franza ukazywane jest jako okres rozwoju i względnego rozkwitu Imperium. Cesarz kontynuuje dzieło swojego ojca, dbając o stabilność wewnętrzną i unowocześnienie państwa – w Altdorfie prężnie działa Imperialna Szkoła Inżynierii, rozwijają się Kolegium Magii, a armie Imperium odnoszą kolejne zwycięstwa nad wrogami. Karl Franz jest charyzmatycznym przywódcą i patronem nauki; potrafi zjednywać sobie zarówno dostojników świeckich, jak i religijnych. W praktyce sporą część administracji deleguje zaufanym doradcom oraz radom zajmującym się zarządzaniem prowincją Reiklandu i stolicą (Altdorfem). Sam Imperator często osobiście przewodzi wojskom w polu, inspirując je przemowami i dając przykład męstwa. W boju korzysta z Ghal Maraza – legendarnego młota Sigmara (symbolu władzy cesarskiej – nazwa ta oznacza „Rozłupacz Czaszek”) – lub z rodowego miecza runicznego (Runefanga), a odziany jest w ozdobną zbroję płytową i insygnia władzy. Jego znakiem jest dwugłowy orzeł oraz dwugwiazdkowa kometa Sigmara widoczna na herbie. Na polu bitwy Karl Franz dosiada swojego oswojonego gryfa imieniem Deathclaw (pol. Szpon Śmierci), uznawanego za najpotężniejszego gryfa służącego kiedykolwiek armii Imperium. (W starszych źródłach jego wierzchowiec bywał nazywany także Imriek lub „Złotym Orłem” w zależności od edycji). U boku Imperatora stoją najsłynniejsi bohaterowie Imperium, m.in. dowódca Reiksgwardii marszałek Kurt Helborg oraz osobisty chorąży Ludwig Schwarzhelm, który nosi sztandar Karla Franza.

Karl Franz dąży do utrzymania jedności wśród niełatwej koalicji Książąt Elektorów rządzących prowincjami Imperium. Umiejętnie balansuje pomiędzy różnymi frakcjami politycznymi i religijnymi, zwykle ciesząc się poparciem dominującego Kultu Sigmara (który honorowo tytułuje go „Dziedzicem Sigmara”), jak i uznaniem Kultu Ulryka z Middenheim. Potrafi też odnawiać sojusze ze starymi sprzymierzeńcami – na przykład utrzymuje przyjazne relacje z krasnoludami (które szanują go jako obrońcę ludzkości i powiernika młota Sigmara) oraz z Bretonnią, z którą Imperium nieraz współpracuje wobec wspólnych zagrożeń (jak nawałnice Chaosu czy najazdy zielonoskórych). Mimo starań, nie unika wewnętrznych kryzysów. W 2516 KI musiał powstrzymać ambicje elektora Nordlandu, Theodorica Gaussera, który omal nie wywołał wojny domowej z sąsiednim Hochlandem – Karl Franz zażegnał konflikt rękami arcymaga Balthasara Gelta (ten w spektakularny sposób ukarał Gaussera, zamieniając całe jego zgromadzone złoto w bezwartościowy ołów). Z kolei w 2512 KI Imperator zaskoczył wielu możnych, gdy ogłosił aneksję Ubersreiku – odebrał władzę lokalnemu rodowi von Jungfreud i wcielił te bogate ziemie bezpośrednio do domeny imperialnej, co wzbudziło niepokój w innych prowincjach oraz stało się zarzewiem licznych intryg politycznych.

Burza Chaosu (2521–2522)

W roku 2521 KI doszło do wielkiej inwazji Chaosu z północy, której przewodził czarny namiestnik bogów chaosu, Everchosen Archaon. Na początku wojny siły Imperium poniosły serię dotkliwych klęsk – między innymi w bitwie poległa cała armia prowadzona przez Wielkiego Teogonistę Sigmara, Volkmara Ponurego, co pogrążyło ludność Imperium w chaosie i histerii. Pola uprawne porzucano, mnożyły się przypadki mutacji i chaosu nawet w miastach, a wielu obywateli popadało w religijną gorączkę, dołączając do procesji biczowników. W obliczu zagrożenia Karl Franz zwołał w Altdorfie nadzwyczajne Konklawe Światła – naradę, na którą przybyli wszyscy elektorzy, najwyżsi rangą magistrowie Kolegiów Magii, wysłannicy niezależnego Marienburga, a także delegacje sprzymierzonych krasnoludów z gór oraz elfów. Podczas obrad proponowano różne strategie obrony – od taktyki defensywnej (jak sugerował książę Talabeclandu Helmut Feuerbach) po pomysł prewencyjnego ataku na siły Chaosu (głoszony przez Borisa Todbringera z Middenheim). Inne głosy nawoływały do przekupienia części wodzów Chaosu lub nawet spalenia własnych ziem na północy, by pozbawić najeźdźców zaopatrzenia. Patriarchowie magii pod wodzą Balthasara Gelta proponowali zaś wzniesienie sieci magicznych barier, które osłabiłyby moc czarnoksięstwa nieprzyjaciela. Początkowo Karl Franz cierpliwie wysłuchiwał rad, nie zdradzając własnych planów, co rodziło napięcia – przywódcy kultów Sigmara i Ulryka wzajemnie oskarżali się o sprowadzanie zguby na Imperium, a niektórzy elektorzy zaczęli nawet szeptać o możliwym obaleniu cesarza. Dopiero przybycie posła wysokich elfów, arcymaga Teclisa, który obiecał wsparcie magiczne ze strony Ulthuanu, skłoniło Imperatora do działania. Karl Franz rozesłał posiłki do zagrożonej Kislevii, wezwał krasnoludy do obrony górskich przełęczy i zmobilizował armie wszystkich prowincji, przygotowując się do decydującej bitwy z Archaonem.

W trakcie kampanii przeciw Chaosowi w szeregach ludzi pojawił się charyzmatyczny młody wojownik imieniem Valten, przez wielu uznawany za Sigmara wcielonego. Fanatyczny kapłan Luthor Huss przyprowadził Valtena do Altdorfu i przed obliczem zgromadzonych elit ogłosił go prawowitym zbawcą Imperium, domagając się od Karla Franza zrzeczenia się tronu na rzecz Sigmara Odrodzonego. Cesarz wykazał się jednak polityczną rozwagą – by zapobiec rozłamowi w państwie, publicznie uznał duchową rolę Valtena. Wezwał Wielkiego Teogonistę z symbolem władzy (młotem Ghal Maraz) i uroczyście przekazał ten artefakt Valtenowi, potwierdzając jego status Wybrańca Sigmara, lecz sam nie ustąpił z tronu (pozostając świeckim przywódcą, poprzysiężonym przez elektorów). Dzięki temu rozwiązaniu uniknięto wojny domowej i oba autorytety – cesarz i mesjasz Sigmara – wspólnie stanęli do walki z najeźdźcą. Karl Franz poprowadził główne siły Imperium z Reiklandu, podczas gdy Valten stał się żywą inspiracją dla rycerstwa i ludności, jednocząc rozbite wcześniej armie. Decydujące starcie nastąpiło u bram Middenheim – w bitwie tej połączone armie ludzi, krasnoludów i elfów zmierzyły się z hordą Archaona. Ostatecznie Everchosen został pokonany i zmuszony do ucieczki z północy – wedle kronikarzy do klęski Archaona przyczyniła się nawet interwencja wodza orków Grimgora Ironhide, który w decydującym momencie wyzwał czempiona Chaosu na pojedynek. Po odparciu inwazji pozycja Karla Franza pozostała niezachwiana – Valten został ciężko ranny w boju i wkrótce potem zginął w tajemniczych okolicznościach (istnieją spekulacje, że padł ofiarą skrytobójców Chaosu lub wewnętrznych intryg). Choć Burza Chaosu spustoszyła północne ziemie Imperium, cesarz zdołał zachować jedność państwa i przystąpić do jego odbudowy po wojnie.

(Uwaga: W późniejszym oficjalnym lore wydarzenia Burzy Chaosu zostały uznane za alternatywną linię czasową, gdyż kolejne kampanie fabularne zastąpiły ją wątkami tzw. Końca Czasów. Niemniej w ramach systemu WFRP Burza Chaosu bywa traktowana jako potencjalne tło dla kampanii osadzonych ok. 2522 KI.)

Wygląd i symbole

Karl Franz jest mężczyzną w średnim wieku o dostojnej prezencji – opisy i ilustracje przedstawiają go jako rosłego, brodatego człowieka o surowym, ale budzącym zaufanie spojrzeniu. Nosi on Koronę Zwycięstwa – cesarski diadem – oraz często odziany jest w bogato zdobioną zbroję płytową barwioną w barwy Reiklandu (biel i czerwień) z motywami orłów i komety. Jego herb rodowy przedstawia czarnego gryfa na złotym tle – symbol domu Holswig-Schliestein i jednocześnie całego Imperium. Jako władca Karl Franz posiada insygnia sięgające czasów założyciela Imperium, Sigmara: przede wszystkim Bojowy Młot Sigmara (Ghal Maraz) – jeden z najpotężniejszych magicznych artefaktów w Starym Świecie, symbol autorytetu cesarskiego od momentu założenia Imperium. Cesarz włada również jednym z dwunastu legendarnych mieczy runicznych (Runefangów), które przed wiekami krasnoludowie przekazali pierwszym elektorom; miecz ten jest rodowym orężem elektora Reiklandu. Innym artefaktem Karla Franza jest Srebrna Pieczęć – starożytny amulet ochronny, który ma chronić go przed złymi mocami.

Najbardziej rozpoznawalnym atrybutem Karla Franza jest jednak jego majestatyczny wierzchowiec – ogromny gryf o złocistobiałym upierzeniu imieniem Deathclaw. Gryf ten, nazywany w polskiej tradycji Szponem Śmierci, jest oswojoną bestią bojową, która przez wiele lat służyła Karlowi Franzowi na polu bitwy. Cesarz dosiada go podczas najważniejszych bitew, co czyni z niego spektakularny widok – dowódca szybujący nad armią na grzbiecie skrzydlatego drapieżnika. Według legend Deathclaw w młodości wykluł się z jaja podarowanego Karlowi Franzowi przez elfy z Athel Loren w podzięce za dawną pomoc. Między Imperatorem a gryfem miał wytworzyć się niezwykle silny węzeł lojalności, zahartowany w dziesiątkach wspólnie stoczonych potyczek. Deathclaw nieraz ratował życie swojemu panu – kroniki przytaczają np. historię bitwy o Twierdzę Krwi, gdzie ranny Karl Franz przez trzy godziny był osłaniany przez swojego gryfa, nim nadciągnęły posiłki. W zależności od źródeł i edycji systemu, gryf Karla Franza bywał nazywany również innymi przydomkami (np. Imriek czy „Złoty Gryfon”), jednak to imię Deathclaw zapisało się na trwałe w kanonie jako jego osobisty wierzchowiec.

Karl Franz w Warhammer Fantasy Roleplay

W systemie RPG Warhammer Fantasy Roleplay Karl Franz pełni rolę ważnej postaci niezależnej (NPC), reprezentującej najwyższą władzę w świecie gry. Jako urzędujący cesarz Imperium stanowi istotny element tła fabularnego – wiele kampanii i przygód toczy się na terenach jego państwa i jest pośrednio kształtowanych decyzjami Imperatora. Na ogół postacie graczy nie wchodzą w bezpośrednią interakcję z Karlem Franzem, chyba że prowadzący grę (Mistrz Gry) zdecyduje się osadzić akcję w otoczeniu dworu Altdorfskiego lub podczas epickich wydarzeń (np. obrona stolicy, zamach na władcę, itp.). Zazwyczaj Karl Franz pozostaje w tle jako gwarant stabilności Imperium lub inicjator ważnych wydarzeń (np. mobilizacji przeciw zagrożeniu). Mistrzowie Gry mogą wykorzystywać tę postać na różne sposoby: jako zleceniodawcę misji dla bohaterów (gdy cesarz wysyła agentów do zbadania heretyckiego kultu, poskromienia buntu czy zawarcia sojuszu), albo jako obiekt spisku, przed którym drużyna musi Imperatora ochronić.

W materiałach źródłowych do WFRP pojawiają się liczne nawiązania do Karla Franza i jego polityki, co stanowi kanwę dla przygód. Przykładowo, fabuła klasycznej kampanii Wewnętrzny Wróg (1. edycja WFRP) osnuta jest wokół intryg w Imperium za panowania Karla Franza, choć sam cesarz pozostaje w niej postacią drugoplanową. W powieści Drachenfels autorstwa Jacka Yeovila (osadzonej w realiach Warhammera) opisano zamach na młodego Karla Franza podczas przedstawienia teatralnego – zdradziecki elektor Oswald próbował wówczas zgładzić Imperatora, podcinając mu gardło; Karl Franz cudem przeżył tę próbę, choć przez długi czas dochodził do zdrowia. Podobny motyw – spisku na życie władcy – może zostać wykorzystany przez Mistrza Gry we własnej kampanii. Z kolei w najnowszej, 4. edycji WFRP, decyzja Karla Franza o anektowaniu Ubersreiku i pozbawieniu władzy rodu Jungfreudów stała się ważnym elementem oficjalnego scenariusza startowego: gracze rozpoczynający przygody w Ubersreiku znajdują się w mieście, w którym Imperator ustanowił bezpośrednie rządy, co wywołało lokalne napięcia i rywalizację frakcji szlacheckich. Tym samym Karl Franz – nawet nie pojawiając się osobiście – wywiera znaczący wpływ na świat gry i losy bohaterów graczy.

W mechanice gry fabularnej statystyki Karla Franza (publikowane w wybranych dodatkach) czynią zeń przeciwnika praktycznie nie do pokonania dla zwykłych postaci graczy – odzwierciedlając jego mistrzostwo w walce, dowodzeniu i odporność na magie. Z reguły jednak twórcy WFRP traktują Imperatora jako postać tła, którą gracze mogą podziwiać lub chronić, ale nie rywalizować z nią. Karl Franz służy często jako ideał przywódcy i wzór dla bohaterów o szlacheckim lub rycerskim pochodzeniu. Jego panowanie wyznacza ramy czasowe kampanii – wiele oficjalnych scenariuszy przyjmuje rok około 2522 KI (tuż po Burzy Chaosu) jako punkt wyjścia, kiedy to Karl Franz nadal zasiada na tronie i próbuje przywrócić porządek w podzielonym niedawną wojną kraju.

Bibliografia

Warhammer Fantasy Roleplay – podręczniki główne (I edycja 1986, II edycja 2005, IV edycja 2018) – opis świata Imperium i postaci cesarza.
Sigmar’s Heirs (2005) – dodatek do WFRP (II edycja) poświęcony Imperium, zawierający opis rządów Karla Franza.
Warhammer Armies: The Empire – oficjalne podręczniki do gry bitewnej (m.in. edycje z lat 1993, 2000, 2007) z historią i zasadami dotyczącymi Karla Franza i armii Imperium.
Drachenfels (Jack Yeovil, 1989) – powieść osadzona w świecie Warhammera, w której Karl Franz pojawia się jako młody Imperator (wątek zamachu w teatrze).
Konrad (trylogia, David Ferring, 1989–1991) – cykl powieści fantasy, gdzie epizodycznie występuje Imperator Karl Franz (m.in. wątek zamiany cesarza na sobowtóra przez kultystów Chaosu).
Sword of Justice / Sword of Vengeance (Chris Wraight, 2010) – powieści z serii Warhammer, przedstawiające intrygi polityczne w Imperium i walki bohaterów cesarza (Marszałka Helborga i Chorążego Schwarzhelma) w służbie Karla Franza.